Korzeń

Moje pierwsze zlecenia w firmie projektowej nie były proste. Otóż kiedy już je opracowywałam wciąż coś nie pasowało. A to linia była nie taka, a to sadzonka nie w tym obszarze co trzeba i tak na okrągło. Zdawało mi się to znacznie bardziej łatwe, lecz gdy patrzyłam na to z boku. Ciężko było mi się przyzwyczaić, że ciągle ktoś mnie gani i próbuje pouczać. Przecież ja to wszystko dokładnie wiedziałam. Nie orientuję się, może to ten stres, który towarzyszył mi co dnia, może lekkie uczucie zmęczenia, bo wiele planów trzeba było robić po nocach – nie wiem, ale to jest oczywiste – nie wiedziałam, że pierwsze kroki mogą być aż tak trudne…

Pewnego dnia dostałam zamówienia na plany budowlane. I od tej chwili byłam pewna, że są one moją pasją. Nic nie wychodziło mi do tej chwili tak łatwo jak te projekty budowlane. Wiedziałam dosłownie wszystko o nich. Jakich narzędzi użyć, jak przybliżyć, jak wykonać idealną perspektywę, co ze sobą powiązać.Najzwyczajniej nigdy nie bawiłam się tak dobrze przy swojej pracy. Nareszcie odnalazłam coś co przynosiło mi wiele radości z czynności zawodowej, którą wykonuję. Kierownictwo było ze mnie mocno zadowolone, projekty domów były gotowe zawsze na czas i z niezwykłą dokładnością. Nie są to moje słowa a właśnie ich. Mogłam być z siebie taka dumna. W sumie udowodniłam tym wszystkim, którzy mnie krytykowali na co mnie w efekcie stać. I nie tylko oni byli tym zaskoczeni, ja sama nie mogłam uwierzyć, że wszystko ułożyło mi tak dobrze. Mam skrytą nadzieję na awans za to wszystko co wykonuję dla firmy. Tylko ciągle się zastanawiam: czemu nie mogło być tak od samego początku?